Inspiratie

Het object is gemaakt als idee voor een monument voor de verdronken dorpen in Zeeland
Als aanvullende tweede titel gebruik ik daarom ook wel : ‘Verstild staan zij daar, als een bewijs van weleer’
Een herdenking, een overweging, een moment van bezinning.

De gedachte achter dit werk is dat de betonnen vormen verwijzen naar dijkvormen. Deze liggen niet horizontaal maar staan verticaal, zodat het een op zichzelf staande vorm ontstaat.
Zwarte teer is een middel om te beschermen. Voor mij is teer een metafoor voor bedekken, afsluiten, wegstoppen.
De groepering rondom een ovaal geeft een moment van herdenking aan. De matglanzende plaat suggereert het water dat hen overspoelde. De dijkvormen buigen zich naar elkaar en zijn zodoende een verbindend geheel. De spiegels weerspiegelen de luchten. De wolken drijven voort. Want terwijl wij naar beneden kijken zien wij wat er buiten ons gezichtsveld gebeurt. De weerspiegeling van lucht vormt een eenheid met het water.